Start Geografia Projekt Galeria Uczestnicy projektu Prasa/publikacje Kooperanci Finansowanie

Obszar badań projektu, a więc zlewisko eponemicznej rzeki Tambo, zajmuje powierzchnię ponad 20.000 km2, obejmując południowo-wschodnie krańce departamentu Arequipa (prowincja Arequipa) oraz północno-zachodnią część departamentu Moquegua (prowincje: Mariscal Nieto y Sanchez Cerro). Znajduje się więc w granicach regionu geograficzno-historycznego określanego mianem Costa Extremo Sur.

Ukształtowanie terenu jest charakterystyczne dla tzw. Valles Occidentales (Dolin Zachodnich), a więc dorzeczy południowego Peru, które odprowadzają wody z zachodnich stoków masywu Andów do Pacyfiku. Występuje tutaj wyraźny podział na strefę górską sierra oraz wybrzeże litoral. W górach charakterystycznym elementem topografii są głębokie doliny, kaniony i jary rozcinające masyw górski. Natomiast w strefie pustynnego wybrzeża (litoral) zlewisko Tambo ogranicza się jedynie do właściwej doliny rzeki, tworząc rozległą oazę otoczoną piaskami północnego krańca pustyni Atakamy.

Sama rzeka Tambo liczy sobie ok. 250 km długości i przecina wszystkie piętra wysokościowe Andów (Puna, Jalca, Quechua, Yunga i Litoral) uchodząc do Pacyfiku w pobliżu miejscowości Punta de Bombón.. Za jej początek należy uznać położone na wysokości ponad 4000 m. n.p.m. jezioro Jucumarini z którego wypływa niewielki ciek wodny o tej samej nazwie, który po połączeniu z Quebrada Challhuani zwie się Río Cruzero. W dalszym biegu Cruzero zmienia nazwę na Ichu.a, a po połączeniu z Río Paltuture w okolicach Yunga staje się Río Tambo. W swoim górnym biegu brzegi Tambo jedynie w kilku miejscach rozszerzają się w rozległe doliny śródgórskie o warunkach dogodnych do osadnictwa. Panujące tu warunki klimatyczne w dużej mierze uzależnione od wysokości bezwzględnej. Na pozostałym odcinku rzeka tworzy bardzo głębokie V-kształtne wcięcie o stromych zboczach. W środkowym biegu Río Tambo krajobraz ma charakter pustynny. Wynika to z faktu, że rzeka staje się słona na skutek dopływu wód solankowych. Pochodzą one z gejzerów, znajdujących się zarówno na jej obrzeżach jak i w samym korycie. W końcowym odcinku rzeka Tambo zostaje zasilona dopływami z wodą słodką, zaś sama dolina rozszerza się gwałtownie, a pomiędzy korytem i brzegiem doliny znajdują się szerokie terasy zalewowe, wykorzystywane przez mieszkańców do intensywnej uprawy roli.

Należy podkreślić, że w całym dorzeczu Tambo, podobnie jak i na innych obszarach południowego Peru, obserwuje się wzmożoną intensywność zjawisk sejsmicznych i wulkanicznych. O ich destrukcyjnej sile najlepiej świadczą pozostałości stosunkowo niedawnej, bo mającej miejsce w roku 1600, erupcji Nevado Huaynaputina. Są one widoczne w postaci zniszczeń oraz nawarstwień popiołu i pumeksu wulkanicznego o miąższości sięgającej od kilkudziesięciu centymetrów do kilku metrów. Wypada wspomnieć, że obecność pyłu z wulkanu Huaynaputiny, stwierdza się min. w pokrywie lodowców Andów Centralnych i Północnych, a także w warstwie mułu zalegającego dno jeziora Nicaragua w Ameryce Centralnej.

Tambo

Aktualizacja strony: 12.06.2010 :: Copyright (c) Instytut Archeologii 2010 :: e-mail